สันดาน*

 

 

 

วันนี้ วันที่  12 กพ. เมื่อปีที่แล้ว เป็รนวันที่ผมได้พบกับเค้าครั้งแรก....ท่าทางกวนประสาทของเค้า รอยยิ้มบนใบหน้าของเค้าที่ดูสดใสตลอดเวลา

 

ผมยังจำได้ดี...ผมเห็นเค้าครั้งแรก เค้าดูดีมากๆ มากซะจนผมดูต่ำต้อยไปเลย ตอนนั้นผมทำได้แค่มองผ่าน อีกอย่างนึง ลุคของเค้าดูไม่ใช่สเป็กของผมเลยสักนิด ผมยังแอบคุยกับเพื่อนๆเลยว่าคนนั้นน่ารักดี แต่ผมไม่ชอบผู้ชาย ใส่สแลค+เสื้อเชิร์ต ดูอ้อนแอ้นอรชร แถมเสียงเล็กอีกตะหาก คนอะไรเสียงเหมือนตุ๊ด เหมือนเกิดมามีเส้นเสียงเพื่อเป็นตุ๊ดโดยแท้ๆ...เพราะฉะนั้น ผมไม่เสียเวลามองหรอก ผมน่ะชอบเท่ห์ๆลุยๆกวนๆ

 

จนสุดท้าย งานมิตติ้งสีชมพูตี๋อินเตอร์ครั้งที่ 3 ถึงเวลาเลิกลา....เพื่อนๆในงานเริ่มทยอยกลับ ผมส่งน้องที่ผมพามาด้วยกลับบ้านไปแล้ว

 

ตอนนั้นผมอยู่คนเดียว เพื่อนที่สนิทก็หายไปไหนไม่รู้

 

ผมเดินออกมาจากร้านคนเดียว ตามกลุ่มเพื่อนๆที่เดินออกมาก่อนหน้า

 

ตอนนั้นเค้าเดินมาจากทางด้านหลัง

 

เดินมาเทียบข้างๆผม

 

เค้าพูดอะไรผมจำไม่ได้....ไม่ใช่ว่าผมจำได้แล้วลืมนะ

 

ตอนนั้นเองผมก็ไม่ได้ยินที่เค้าพูดด้วยซ้ำ....หากคุณเคยดูหนังฝรั่งเสี่ยวๆ คุณคงจะนึกภาพออก  ภาพสโลว กับ เสียงเพลงบรรเลง

 

แบบนั้นเลยคับ...

 

ตอนนั้นผมจับใจความไม่ได้ว่าเค้าพูดว่าอะไร.....ผมได้แต่ตอบออกไปว่า "ครับผม"

 

แล้วเค้าก็เดินนำหน้าผมไป....

 

ผมขอสารภาพว่า ผมแอบมองบั้นท้ายเค้าด้วย 55+

 

...

 

จากวันนั้น......วันนี้ วันที่ 12 กพ. ครบรอบ 1 ปี พอดี

 

ผมไม่รู้ว่าคุณจะจำวันนั้นได้รึเปล่า...

 

แต่ผมจำมันได้

 

และจะจำมันตลอดไป....รอยยิ้มหวานๆของคุณ

 

 

 

 

 

 

....เห้อออ.....พระยังไม่สึกเลย บวชต่ออีกตั้งเดือนนึง  คิดถึงจัง

 

วันนี้ไปส่งพระมาด้วย ขึ้นรถไฟที่บางเขน แอบร้อง Leaving a jet plane ส่งพระด้วย

 

พระก็ทะลึ่ง เล่นตามอีก ไม่สำรวมเล๊ยย 55+

 

กุจะบาปมั้ยเนี่ย... 

 

...

 

 

วันก่อนหน้านั้นก้ไปหาพระ เอาตั๋วรถไฟไปให้

 

ได้กินข้าวพร้อมพระท่านฉันด้วย

 

พระฉันในบาตร ผมกินในฝาบาตร

 

พระแอบไฮเปอร์อีกเรื่อยๆ นิดๆ

 

แต่ยังนิ่งๆกว่า นิ่งกว่าเวลาเล่นกะเล็กกะพี่พอล

 

อยากรู้จังว่าท่นสึกมา แล้วเราจะยังเหมือนเดิมรึเปล่า

 

 

....

 

 

....วันนี้พระบอกจะสึก...แต่ไม่เห็นโทรมาเลย หรือเค้ากะให้เป็นแบบนั้น หรือเค้าลืม....

 

กังวลนะ...กังวล

 

 

ไปเที่ยวกะเพื่อนๆมาที่ผับแซ่บๆแถวรัชดา ที่มีชื่อว่า จีสตาร์   สนุกดีนะ เปิดเพลงแซบได้ใจ เด็กๆที่นั่นหน้าตาบ้านๆไงไม่รุ เวลาไปไม่ได้มองเด็กเลย เอาเพลงมันส์อย่างเดียว 55+

มีตุ๊ดมาจีบด้วย น่ากลัวสัด โดนเพื่อนๆประนามกันทั้งคืน น้องเค้าก็แรงโคตรๆ ตอนหลังมากินต่อที่เสาร์หน้า ก็บังเอิญมาเจออีก...เวรจริงๆ

 

วันนี้พี่ติเค้ามาด้วย ตามเล็กมา สงสัยเค้าคงชอบเล็กจริงๆ พี่เค้าก็นิสัยดีนะ ดูเป็นผู้ใหญ่ ก้แอบเชียร์ๆพี่ติเหมือนกัน

เพื่อนๆไปดื่มๆเต้นๆ นั่งกะพี่ติ 2 คนไม่ได้คุยอะไรเลย เวรจริงๆเราไม มนุษยสัมพันธ์ห่วยอย่างงี้ ตอนหลังรอพวกนั้นไม่ไหวเลยกลับก่อน

กะว่าจะไปเรียนตอนเช้า เลยไปนอนบ้านพี่ติ คงมีคนคิดไรแน่ๆ

ช่างเหอะ กุง่วง และ ยุงกัด

 

ไปนอนห้องพี่ติ เจออีฟอร์นอนอยู่ เลยนอนริม ฟอร์นอนตรงกลาง อย่างน้อยก็ลดคงามล่อแหลมเรื่องข่าวเสียๆได้ ก็รู้ๆอยู่ว่าต้องมีคนตีฟุแน่ๆ

พี่ติเค้าน่ารักดีนะ...แต่ไม่ใช่เสป๊ก

หวังว่าคงไม่มีข่าวนะ เกรงใจพี่เค้า เกรงใจเล็ก

 

 

ตอนเช้าเล็กโทรมาบอกว่า จะไปวัด   ตอนนั้นในใจไม่พร้อมจะไปเจอหน้าเค้าอยู่แล้ว เลยตอบว่าไม่ไป

 

แล้วเล็กก็บอกมาว่า   "กูว่า  พระเค้าอยากเจอมึงนะ"....

 

ตอนนั้นพูดอะไรไม่ออก

 

เกราะป้องกัน ที่เคยมี หายไปหมด

 

ถึงแม้ที่เล้กพูดจะไม่มีน้ำหนัก แต่รู้สึกดีใจมากๆ  แอบคิดว่าพระไปบอกอะไรเล็กหรือเปล่า

 

ลังเล สับสน  อยู่สักพัก  สุดท้ายก็ตอบตกลงว่าจะไป...กุเอ๊ยยย คนอย่างกุทำไมไม่เคยหนักแน่นเลย

 

 

กลับมาจากวัดถึงงานเกษตรแฟร์ ก็แอบซื้อ ต้นกาบหอยแครงต้นนึง เอาไว้ให้พระตอนที่พระสึกแล้ว....

 

ตอนนั้นความรู้สึกเหมือนปกติ ตอนที่ยังคบกันอยู่ สดใส มีวิตชีวา ต่างจากช่วงเดือนก่อนหน้านี้ ดำเป็นขาวเลย

 

นี่กุแพ้ใจตัวเองอีกแล้วใช่มั้ย

 

 

ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะยังไง  ไว้เจอกันค่อยถามใจตัวเองอีกทีละกัน

 

 

 

 

นั่งรถเมล์กลับบ้าน ฟังเพลง คนไม่สำคัญของพลพล รู้สึกดีๆจัง

 

"ถ้าหากเธอพอมีเหลือ แม้เพียงเสี้ยวใจ ให้ฉันได้รึเปล่าคนดี"

 

 

 

 

 

ส่องกระจกดตัวเอง...กุมันไม่หล่อ (แต่กุก็แอบเท่นะ) ....กุไม่น่ารัก เหมือนใครๆเค้า หน้าเห่ย มอมแมม ....กุมันเลือกไม่ได้

 

ไม่เหมือนคุณ ที่หน้าตาดี ทั้งน่ารัก บุคลิกดี ใครๆก็พากันหงคุณ  คุณเลือกได้....แล้วก็เลือกที่จะทิ้งผม

 

โถ....คุณ

 

ผมเข้าใจ

 

สวยเลือกได้!!